Podstawowe informacje

Pasożyt ten został podzielony na wiele genotypów od A do G (niektóre źródła podają ósmy genotyp – H, który dotyczy ssaków morskich). Podział ten jest związany ze stopniem specyficzności względem gospodarza, ponieważ pasożyt może mieć wielu żywicieli, są nimi ludzie, psy, koty, przeżuwacze oraz gryzonie. Inwazję u psów mogą powodować genotypy A, B, C, D. U kotów są to genotypy A, B i F. W Polsce stwierdzano występowanie u psów genotypów A, C oraz D. Z kolei u kotów stwierdzano genotypy A, B oraz D, który jest typowy dla psów. Z zestawienia tego wynika, że człowiek może zarazić się pasożytem od psów i kotów, zwierzęta mogą zarażać się między sobą, a nawet mogą zarażać się od ludzi.

Pasożyt wydalany jest z kałem w postaci cysty z trofozoitami, które są wysoce inwazyjne. W idealnych warunkach cysty mogą przetrwać nawet kilka miesięcy. Do zarażenia dochodzi drogą pokarmową. Dawka inwazyjna wynosi od 1 do 100 cyst, średnio 10 cyst. Głównym źródłem zarażenia jest zanieczyszczona woda, ale także gleba i żywność. W przypadku zwierząt w rozprzestrzenianiu się inwazji rolę odgrywa gleba zanieczyszczona odchodami zarażonych osobników. Co ważne, cysty mogą być wydalane zarówno przez zwierzęta chore, jak i te, które nie wykazują objawów klinicznych. Wydalanie cyst może trwać kilka tygodni do kilku miesięcy. Choroba może przebiegać w sposób bezobjawowy. U zwierząt z obniżoną odpornością, silnie zestresowanych, niedożywionych, mogą pojawić się objawy takie jak: przewlekłe, nawracające wodniste biegunki, brak apetytu, utrata masy ciała, senność, wymioty. Narażone są także zwierzęta młode. Na rozwój choroby ogromny wpływ ma odpowiedź immunologiczna gospodarza. Pasożyt przylega do ściany jelita cienkiego, przez co może dochodzić do jego uszkodzeń i wywoływania reakcji zapalnej. Skutkiem tego może być zaburzone wchłanianie u zwierząt.