Skąd taka różnorodność u podobnych, jak by się zdawać mogło, zwierząt?

To wynik przystosowania do trybu życia i zasiedlanych lokalizacji. Przystosowania, które pomaga wężom uniknąć wzroku drapieżnika, a im samym umożliwia zdobycie pokarmu. Pamiętajmy, że gady te spotkać można zarówno na suchych pustyniach jak i w wodach morskich, na terenach skalistych i na bagnach, w poszyciu lasu i w koronach drzew. W toku ewolucji różne gatunki musiały przystosować się do miejsc w których żyją. Ba! Nawet w obrębie jednego gatunku jego różne lokalne populacje mogą znacząco różnić się od swych pobratymców.

Maskowanie

Ubarwienie maskujące, pozwalające wtopić się w otoczenie, w przyrodzie spotyka się bardzo często. U węży także jest to podstawowa strategia przetrwania. Stąd tak wiele gatunków nie odbiega swą kolorystyką od środowiska jakie zasiedlają. Widząc na przykład zdjęcie zielonego węża można z dużą dozą prawdopodobieństwa założyć, że zamieszkuje on krzewy lub drzewa gdzie barwa liści czyni go niemal niewidocznym. Gdyby nagle znalazł się wśród szarych skał bez wątpienia nie dałby sobie rady. Analogicznie rzecz się przedstawia w przypadku większości innych gatunków. Jednolite ubarwienie lub z wzorem łudząco przypominającym kształt i kolor elementów otaczającego środowiska (np. deseń różnych barw i ich odcieni odpowiada opadłym liściom) pozwala tym zwierzętom skrycie oczekiwać na potencjalną zdobycz lub wygrzewać się w promieniach słonecznych będąc jednocześnie niewidocznym dla drapieżnika. Maskowaniu sprzyjają też różnorakie wzory (zygzaki, linie, a często także figury geometryczne – romby, owale, prostokąty, trójkąty itp.) pozwalające optycznie ukryć zarys sylwetki gada.