Głównym źródłem zakażenia są koty. Do zarażenia dochodzi  w momencie, kiedy kot zadrapie, poliże czy przegryzie skórę człowieka. Istnieje możliwość przeniesienia tej choroby przez pchły na linii człowiek-zwierzę lub zwierzę-zwierzę. Najczęściej chorobą kociego pazura zarażają się młode osoby. Początkowo choroba może być bezobjawowa. Jedynie w miejscu w którym doszło do kontaktu z kocią śliną lub pazurkiem może pojawić się krostka lub ropień. W późniejszej fazie dochodzi do zajęcia węzła chłonnego, który staje się zropniały. Ważne jest, aby każdą powstałą ranę na ciele bezwzględnie odkażać. Niezależnie od tego czy kot jest w stu procentach domowy czy wychodzący. Rzadziej odnotowuje się zarażenia przez zadrapania świnki morskiej, chomika, wiewiórki czy psa, lecz również są możliwe. Choroba nazywana jest kocią, ale w kontaktach z młodymi zwierzętami zawsze należy zachowywać ostrożność, niezależnie od gatunku. Warto również dbać o profilaktykę swoich własnych zwierzaków – regularne odpchlanie to podstawa.

Zdrowy, młody, odporny lecz zarażony organizm jest w stanie wyleczyć się sam. Choroba ustępuje zazwyczaj w czasie od 4 do 6 miesięcy. Nie należy jednak bagatelizować tej choroby, bo konsekwencje mogą być bardzo przykre. Do powikłań pochorobowych należą: przetoka węzła chłonnego, uszkodzenie siatkówki, która może doprowadzić nawet do ślepoty czy nawet zapalenie mózgu. Dolegliwości pochorobowe są odnotowywane dosyć rzadko, ale ich powaga zmusza do przemyślenia sytuacji i skorzystania z fachowej, lekarskiej porady.

Podczas diagnozy lekarz przeprowadza z pacjentem wywiad, następnie wykonuje oględziny grudki powstałej w wyniku zadrapania/ugryzienia przechodząc do omacywania powiększonych węzłów chłonnych. Lekarz może zalecić badania obrazowe, serologiczne lub nawet biopsje powiększonego węzła.