Dlaczego pies goni swój ogon?

Gonienie przez psa ogona na pozór wygląda niewinnie, a dla dużej grupy właścicieli nawet zabawnie. Nie zdając sobie sprawy z powagi sytuacji często cieszą się, że pies potrafi się sobą sam zająć. Gonienie ogona może świadczyć o poważnych problemach behawioralnych. Problem ten często pojawia się u psów żyjących na dość małej ograniczonej przestrzeni. Pies schroniskowy żyjący tylko w boksie, rzadko wychodząc na spacery czy też pies mieszkający na podwórku mający do dyspozycji wyłącznie boks mogą w ten sposób rozładowywać emocje. Każda przechodząca osoba czy szczekający obok inny pies powodują stres z którym pies nie potrafi i nie ma jak sobie poradzić, a skumulowane emocje próbuje rozładować goniąc lub wygryzają ogon.
AUTOR: Anna Siennicka

Czas czytania: 3 min

Jedną z przyczyn gonienia ogona może być nuda. Pies który przebywa wiele godzin sam zaczyna szukać sobie zajęcia a pogoń za ruchomym celem jest naturalnym zachowaniem wynikającym z popędu łowieckiego. Jeżeli podejrzewamy, że właśnie to jest przyczyną zachowania naszego psa warto pomyśleć o wzbogaceniu środowiska. Mata węchowa czy zabawki do wypełniania jedzeniem mogą być dobrym urozmaiceniem czasu psa kiedy zostaje sam. Musimy również przemyśleć jak wygląda nasz czas który wspólnie spędzamy z psem. Jeżeli nie ma żadnych przeciwwskazań medycznych warto zwiększyć aktywność fizyczna psa. Dłuższe i ciekawsze spacery, zwłaszcza w miejsca z mniejszą ilością stresujących dla naszego psa bodźców, pozwolenia psu na swobodne wrażenie tak by mógł „zmęczyć głowę” mogą pomóc w ograniczeniu problemu.

Obsesyjne wygryzanie ogona może wynikać również z niezaspokojonej potrzeby żucia i gryzienia. W tym przypadku pomocne może być wprowadzenie gryzaków naturalnych takich jak suszone skóry czy żwacze, gryzaki z poroża czy ser himalajski. Gonienie i wygryzanie ogona może być objawem zaburzeń obsesyjno kompulsywnych. Dla psa może być to sposób na rozładowanie energii, zwłaszcza tej negatywnej a także poprawienie sobie nastroju. Przyczyną tego typu zaburzeń może być długotrwały stres. Pojawienie się takiego długotrwałego stresu może mieć podłoże w nieregularnym trybie życia psa. Przewidywalny i regularny rytm dnia jest dla psa bardzo ważny, jeżeli psiak nagle zaczął być bardziej niespokojny i pobudzony lub zaczął wykazywać właśnie zachowania o charakterze kompulsywnym zastanówmy się czy coś się w jego codziennym życiu nie zmieniło.

Mniejszą ilość ruchy czy zmienione pory karmienia mogą wydawać się nam wręcz kosmetycznymi zmianami w planie dnia ale z punktu widzenia psa są one ogromne i mogą znaczącą zaburzyć jego poczucie bezpieczeństwa. W przypadku dużo większych zmian jak na przykład pojawienie się dziecka utrzymanie stałego schematu dnia i poświęcanie psu podobnej ilości czasu jak przed zmianami może być bardzo pomocne w przystosowaniu się psa do nowej rzeczywistości.

W przypadku bardzo silnych zaburzeń kompulsywnych sama terapia behawioralna może być nieskuteczna bez wprowadzenia farmakoterapii. Najlepiej skonsultować się z behawiorystą i lekarzem weterynarii którzy współpracują ze sobą dzięki czemu pomogą dobrać najlepszą formę terapii dla naszego psa.

Przed wprowadzeniem terapii behawioralnej dobrze jest rozważyć przyczyny stricte zdrowotne takiego zachowania. Gonienie i wygryzanie ogona może być spowodowane chociażby przez obecność pasożytów. Pchły lubią bytować przy nasadzie psiego ogona. Ich obecność może powodować wzmożony świąd co z kolei będzie może sprawić, że pies będzie chciał uporczywie wygryzać ogon i chcieć go gonić. Podobnie może być w przypadku zapaleń skóry lub alergii. Próby chwycenia ogona a oprócz tego saneczkowa nie mogą z kolei sugerować problemy z zatokami okołoodbytowymi. Jeżeli zaobserwujemy u naszego psa wzmożone zainteresowanie ogonem warto skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Wybrane dla Ciebie

Psy ratownicze

Psy już od tysięcy lat są wiernymi towarzyszami życia człowieka. Służą nam wiernie, pilnują naszych domów i są wspaniałymi przyjaciółmi całej rodziny. Istnieje jednak wyjątkowa grupa tych zwierząt, która każdego dnia wykonuje niezwykle trudną pracę. Są to psy ratownicze, czyli prawdziwi czworonożni bohaterowie.

czytaj

Króliki a upały – jak chronić pupila latem?

Lato to trudny okres nie tylko dla ludzi, ale również dla zwierząt. Wysokie temperatury są szczególnie niebezpieczne dla królików, które bardzo źle znoszą upały. Wielu opiekunów nie zdaje sobie sprawy, że przegrzanie organizmu u królika może pojawić się szybko i stanowić realne zagrożenie życia. W naturze króliki chronią się przed gorącem
w chłodnych norach pod ziemią. W mieszkaniu czy na balkonie nie mają takiej możliwości, dlatego odpowiedzialność za ich bezpieczeństwo spoczywa na człowieku.
Warto pamiętać, że królik nie chłodzi organizmu tak skutecznie jak pies. Nie dyszy intensywnie, nie poci się przez skórę i dużo gorzej radzi sobie z oddawaniem nadmiaru ciepła. Szczególnie niebezpieczne są temperatury powyżej 25 stopni Celsjusza, a przy 30 stopniach ryzyko udaru cieplnego znacząco wzrasta.

czytaj

Czy królik może być sam w domu podczas urlopu? Opieka podczas wyjazdów.

Wielu opiekunów królików zadaje sobie to samo pytanie przed wyjazdem na urlop, weekend czy święta: „Czy mogę zostawić królika samego w domu?”. Odpowiedź jest prosta — królik nie powinien zostawać bez opieki na dłużej. To zwierzę delikatne, wrażliwe i wymagające codziennej kontroli. Nawet jeśli ma zapas jedzenia i wody, kilka dni samotności może skończyć się bardzo źle.
W przeciwieństwie do popularnych mitów królik nie jest „bezobsługowym” zwierzęciem zamkniętym w klatce. Potrzebuje regularnego kontaktu, obserwacji i szybkiej reakcji człowieka w razie problemów zdrowotnych. A u królików problemy potrafią rozwijać się błyskawicznie.

czytaj

7 rzeczy, których nie wiedziałeś o jeżach pigmejskich

Czy wiesz, że Afrykański jeż pigmejski, którego możemy spotkać w naszych domach jest krzyżówką dwóch różnych gatunków?
Osobniki, określane tym mianem w domowych hodowlach, powstały z połączenia afrojeża algierskiego (Atelerix algirus) i afrojeża białobrzuchego (Atelerix albiventris). Dzięki skrzyżowaniu tych dwóch różnych gatunków, uzyskano kilkadziesiąt różnych form barwnych. Niektóre z nich to: salt & peper, dark grey, grey, chocolate, cinnamon, champagne, platinum, silver charcoal white, brown white, black – eyed cinnicot white czy albino. Im bardziej wymyślna i rzadka odmiana tym cena za konkretnego osobnika jest wyższa. Standardowo zaczyna się ona od 400, 500zł.

czytaj

  • ZDROWY PUPIL

  • Zobacz bezpłatne poradniki dotyczące pielęgnacji i żywienia małych zwierząt domowych. Więcej materiałów w dziale Pobierz