Wśród grupy pasożytów wewnętrznych znajdują się: tasiemce, włosogłówki, tęgoryjce, kokcydia, rzęsistek, toksoplazmoza czy lamblie. Niektóre z nich nawet po wydostaniu się z ciała żywiciela są niewidoczne dla ludzkiego oka, dlatego zaleca się przed odrobaczeniem kota zebrać próbki kału i przekazać do zbadania pod mikroskopem, dobrać preparaty odpowiednie do niwelowania danego rodzaju pasożyta.

Potocznie zwane „robaki” umiejscawiają się w różnych odcinkach przewodu pokarmowego, dlatego ich obecność bardzo negatywnie wpływa na funkcjonowanie organizmu. Zaburzają one wchłanianie się różnych substancji, a odżywianie się krwią i płynami ustrojowymi prowadzi do anemii, która to niesie za sobą ryzyko wielu chorób. Choroby wywoływanie pasożytami to bardzo trudny temat. Potoczne stwierdzenie, że lepiej zapobiegać niż leczyć w tym przypadku jest idealnie dopasowane. Koszty odrobaczenia są znikome w porównaniu z kosztami leczenia chorób powstałych na skutek zarobaczenia.

Odrobaczanie kota powinno się zacząć w trzecim lub czwartym tygodniu jego życia. Mały, słaby i podatny na czynniki zewnętrzne organizm to idealne środowisko do rozwijania się wszelkiego robactwa. Zaatakowane kociaki mogą słabiej się rozwijać, być apatyczne a nawet odtrącone przez matkę. W skrajnych wypadkach może dojść do śmierci zwierzęcia. Następnie kontynuujemy odrobaczenia wedle zaleceń weterynarza. Przyjęło się, że młode osobniki należy odrobaczać nawet co dwa tygodnie, układając kalendarz profilaktyki tak, aby odrobaczenie następowało tydzień przed szczepieniem. Po odsadzeniu potomstwa od matki należy wykonywać odrobaczenie co miesiąc aż do ukończenia 6 miesiąca życia.