Istnieje sporo rodzajów kamuflaży. Niektóre zwierzęta mają na sierści lub skórze przebarwienia pomagające wtopić się w tło środowiska w jakim żyją. Inne zwierzęta całym swoim ciałem przypominają daną roślinę. Jeszcze inne przypominają kamienie.

Kiedy myślimy o kamuflażu u zwierząt od razu przychodzi nam na myśl kameleon. Nie ma co się dziwić, w końcu w spektakularny sposób potrafi zmieniać kolor swojego ciała w zależności od koloru otoczenia w jakim się znajduje.

Jest jednak sporo zwierząt, które sztukę kamuflażu opanowały o wiele lepiej niż kameleon. Na pierwszy rzut oka bardzo ciężko je dostrzec na zdjęciu, trzeba się bardzo dobrze przyjrzeć. W środowisku naturalnym zauważenie ich jest niewyobrażalnie trudne. Oto kilka z nich:

Mops pręgowany

(Eupithecia abbreviata), jest to ćma z rodziny Geometridae, która występuje głównie w Europie. Jest brązowej barwy w różne małe plamki i przebarwienia. Niesamowicie przypomina korę drzewa lub zeschnięte liście. Idealnie wtapia się w tło. Kiedy odpoczywa na drzewie jest niemal niewidoczna.

Gekon Liścioogonowy

(Uroplatus phantasticus), jest małej wielkości gekonem, barwy brązowej, szarawej, zielonkawej. Na jego ciele występują plamki. Ma charakterystyczną, trójkątną głowę i płaski ogon. Część samców ma wycięcia w ogonie, które nadają mu wyglądu nadjedzonego przez owady liścia. W środowisku naturalnym jest bardzo trudny do zauważenia. Wygląda spektakularnie. Sztuką jest dostrzec go w ściółce leśnej. Swoim dziwnym kształtem i ubarwieniem do złudzenia przypomina zeschłe lub zgniłe liście.

Do kamuflażu zalicza się również mimikrę. W przeciwieństwie do typowego kamuflażu, który polega na upodobnieniu się do przyrody nieożywionej, mimikra polega na skopiowaniu wyglądu innego zwierzęcia.  Mimikra to bardzo szerokie pojęcie, dzieli się ją na wiele kategorii, dotyczy ludzi, zwierząt, roślin.. W przypadku mimikry wśród zwierząt również dzielimy ją na tą używaną w celu obrony i ataku. W celu bezpieczeństwa niektóre niegroźne zwierzęta upodobniły się wyglądem do tych groźnych.

Świetnym tego przykładem jest Malajski Wąż Wilczy (Lycodon subcinctus) i Niemrawiec Malajski (Bungarus candidus). Niemrawiec Malajski jest bardzo jadowitym wężem, po jego ugryzieniu w ciągu kilku-kilkunastu godzin może nastąpić zgon, jeżeli nie zostanie podana odtrutka. Natomiast Malajski Wąż Wilczy jest niejadowitym, niegroźnym wężem.

Jeden ze znawców węży specjalizujący się od wielu lat w tych gatunkach został ugryziony przez Niemrawca i zmarł od jego jadu. Był pewien, że wąż którego znalazł jest Malajskim Wężem Wilczym i aby to udowodnić dał mu się ugryźć. Te węże są tak podobne, że nawet osoba która spędziła kilkanaście lat swojego życia na ich badaniu  była w stanie się pomylić.

Drapieżniki natomiast używają mimikry podczas polowania. Część ich ciała przypomina przynętę, która ma zwabić ofiarę. Znowu posłużę się przykładem węża. Końcówka ogona może przypominać robaka. Wąż rusza nim, imitując ruszającą się ofiarę, która ma zwabić np małego ssaka, lub ptaka. Ten zbliża się w celu zaatakowania przynęty i zostaje złapany przez węża. Ogon Rogatej Żmii Pająkowatej (Pseudocerastes urarachnoides) przypomina pająka. Wabi ona w ten sposób ptaki i atakuje gdy znajdą się w jej zasięgu.

Przykładów zwierząt używających kamuflaży możemy szukać w Polsce. Polecam pójść do lasu, na łąkę i obserwować. Jednak niekoniecznie trzeba ruszać się z dala od domu, bo w ogrodzie czy nawet w mieście znajdzie się sporo zwierząt wtopionych w otoczenie. Kamuflażu używają np sowy, pająki, różne owady, ale też wiele innych zwierząt. Obserwując przyrodę można dobrze odpocząć i zredukować stres.