Inną znaną historią o psiej wierności, jest ta dotycząca psa o imieniu Shep. Był on pupilem i pomocnikiem nieznanego z imienia i nazwiska pasterza owiec, który mieszkał niedaleko Fort’u Benton, w stanie Montana w Stanach Zjednoczonych. Gdy jego pan zachorował i musiał udać się na leczenie do szpitala, zabrał ze sobą swojego ukochanego psa. Niestety po jakimś czasie, owy pan zmarł, a jego najbliższa rodzina postanowiła odesłać trumnę z ciałem w rodzinne strony. Shep towarzyszył trumnie w drodze na dworzec, po czym obserwował jak jest ona umieszczana w pociągu, który chwile później odjechał. Od tego momentu, Shep codziennie witał ludzi wysiadających z pociągów, licząc na to, że w końcu w którymś, ujrzy swojego ukochanego pana. Pies mógł liczyć na pomoc pracowników stacji, na której na co dzień przebywał i to oni nadali mu imię, które znamy. Regularnie przez 6 lat wyczekiwał on „swojego człowieka” aż w styczniu 1942 roku, zginął tragicznie pod kołami nadjeżdżającego pociągu. Jego śmierć była dużym wydarzeniem i na pogrzeb Shep’a przyszła większość mieszkańców Fort’u Benton.

Psem, którego historia jest chyba najbardziej znaną ze wszystkich, jest przedstawiciel rasy Akita Inu o imieniu Hachiko. Był on psem, Hidesaburō Ueno – profesora na wydziale rolnictwa, na Tokijskim Uniwersytecie. Owa dwójka, była ze sobą bardzo zżyta. Każdego dnia Hachiko, odprowadzał swojego Pana na stację kolejową i przychodził wieczorem, aby towarzyszyć mu w drodze powrotnej do domu. W 1925 roku w maju, Ueno, niespodziewanie zmarł w miejscu w którym pracował. Hachiko, nie wiedząc co się stało, nieprzerwanie, przez 10 lat, codziennie wieczorem przychodził i wyczekiwał aż jego ukochany pan wysiądzie z pociągu. Hachiko zmarł 8 marca 1935r. Dzięki jednemu ze studentów profesora Uenu, który zainteresował się losem psa, jego historia stała się znana w całej Japonii (a z czasem na całym świecie). Nakręcono kilka filmów, w tym najbardziej znany: „Mój przyjaciel Hachiko”. W całej Japoni, stoi również kilka pomników, upamiętniających najwierniejszego psa na świecie, za jakiego uważany był Hachiko.

Mało kto wie ale w Polsce również mamy „swojego Hachiko”. Dżok, bo o nim mowa, był czarnym mieszańcem, który stracił swojego opiekuna w tragicznych okolicznościach. Owy Pan, będąc na spacerze z Dżokiem, nagle zasłabł i zmarł na zawał serca, w okolicy Ronda Grunwaldzkiego w Krakowie. Pies od tego momentu, przez prawie rok (1990 – 1991) czekał w tej okolicy na swojego pana. Był dokarmiany przez mieszkańców, aż w końcu udało się go złapać i dać mu nowy dom. Po śmierci jego nowej właścicielki w roku 1998, Dżok uciekł i zginął tragicznie pod kołami pociągu, błąkając się po okolicznych terenach. 26 maja 2001 roku, odsłonięto pomnik, upamiętniający najwierniejszego polskiego psa na którym napisano „Najwierniejszy z wiernych, symbol psiej wierności. Przez rok /1990–1991/ oczekiwał na rondzie Grunwaldzkim na swojego pana, który w tym miejscu zmarł.”