Nazwa tej popularnej na całym świecie papugi w wielu językach świata nawiązuje albo do powinowactwa z kakadu, czyli papug z czubkiem, albo właśnie do bogini. Nazwa naukowa od czasu odkrycia gatunku w 1770 roku była kilka razy zmieniana. Aktualnie nimfa to Nymphicus hollandicus, czyli nimfa z Australii, gdyż dawniej ten największy z kontynentów nazywano Nową Holandią. Zasiedla niemal całą Australię, ale unika tropikalnych lasów na północy i bezdrzewnych regionów w centralnej części. Do gniazdowania potrzebuje dziupli drzew, a do żerowania bezkresnych łanów traw i innych niskich roślin. Dietę uzupełnia drobnymi owocami i soczystymi pączkami. Lata szybko i wytrwale, co w okresie suszy pozwala jej przemieszczać się za pokarmem i wodą. W razie braku dostępu do wody nimfy radzą sobie spijając poranną rosę i zjadając delikatne części roślin. W hodowli muszą mieć jednak stały dostęp do świeżej wody.

W diecie powinny mieć ziarna kilku odmian prosa, odrobinę konopi, słonecznik, owoce i zielonki. Najbardziej lubią gwiazdnicę i mniszek lekarski, czyli popularny mlecz, a raczą się nie tylko listkami ale także kwiatkami tej pospolitej rośliny. W okresie rozmnażania się ważny jest dodatek pokarmów białkowych w postaci mieszanki jajecznej lub odrobiny

jajka na twardo. Zimą możemy w doniczce wysiać proso lub mieszankę traw i pozwolić nimfom na skubanie młodych roślin. Innym rozwiązaniem jest zasadzony w doniczce korzeń pietruszki lub mniszka. Odrosty będą dla nimf wspierającym ich zdrowie przysmakiem. Unikamy jednak natki i innych ziół ze sklepu, a także sałaty, gdyż nadmiar nawozów w takich zielonkach może być dla nimf szkodliwy. Ich nerki są bardzo wrażliwe i mogą być trwale uszkodzone przez azotany. W efekcie ptaki dużo piją i wydalają mnóstwo płynów z kałomoczem, który staje się niemal wodnisty. Co jeszcze lubią nimfy? Przede wszystkim proso w kłosach, kolby słodkiej kukurydzy i włośnicy ber, a także świeże gałązki drzew owocowych z których z pasją obdziobują korę. No i wszelkie gryzaki, zarówno w postaci kolb z ziarnami jaki i zwykłej, sizalowej liny (nie barwionej). Jak nie będą miały czym zająć swoje dzioby, to zniszczą klatkę lub meble (gdy są wypuszczane z klatki, co bardzo lubią) albo „przeczytają książki”. Lepiej więc zapewnić im rozmaite rozrywki.

Nimfy najlepiej czują się gdy są w parze i mogą się rozmnażać. Odpowiednie dla nich budki lęgowe można kupić w sklepie zoologicznym. Lepsze są budki poziome, z desek a nie sklejki. Nie malujemy ich ani nie impregnujemy, by ptaki miały wokół siebie jak najmniej substancji chemicznych. Na dno sypiemy nieco grubych wiórów drzewnych lub zrębek (lepiej liściastych) i wzbogacamy parze dietę o mieszankę jajeczną, owoce, witaminy i minerały. Zwykle po kilku tygodniach samica zacznie składać jaja. Może być ich od 4 do 8, składanych w odstępach 2-dniowych. Wysiadywanie rozpoczyna się od złożenia pierwszego jaja i trwa około 3 tygodnie. Wysiadują oba ptaki, na zmianę lub razem. Pisklęta wykluwają się stopniowo i przebywają w gnieździe 4 do 5 tygodni. Potem są jeszcze przez około 10 dni dokarmiane – głównie przez samca. Samica może składać jaja do następnego lęgu zanim jeszcze ostatnie pisklę opuści budkę. Po dwóch lęgach budkę zabieramy lub zamykamy i przestawiamy ptaki na dietę z suchego ziarna. To ważne by samica miała odpoczynek od składania jaj. Nadmierne składanie jaj to częsty problem w pielęgnacji nimf. Inne nagminnie spotykane problemy zdrowotne to zaburzenia funkcjonowania nerek, otyłość, zapalenie wola, zaparcie jaja, urazy mechaniczne – zwłaszcza uszkodzenia rosnących lotek, co kończy się obfitym krwawieniem.

            Na zakończenie jeszcze jedna sprawa – rozpoznawanie płci u nimf. Młode po opuszczeniu gniazda wyglądają jak dorosła samica, ale młode samce nie mają prążków na lotkach ramieniowych. Jak się porówna zasięg prążków po wewnętrznej stronie lotek, to u młodych samców jest on o kilka lotek mniejszy niż u ich siostrzyczek. U dorosłych, poza intensywniejszym u samców zabarwieniem głowy i czubka, a zwłaszcza policzków, warto zwrócić uwagę, że u samców zarówno sterówki jak i lotki od spodu nie mają prążkowania, które jest wyraźnie widoczne u samic. Cecha ta może być jednak trudna do zauważenia u osobników albinotycznych.