Do środowiska larwy tych tasiemców przedostają się wraz z wydalanym kałem. Najczęstszym żywicielem tasiemca powodującego Bąblowicę są psy oraz koty, z tym, że koty oraz inne zwierzęta z rodzin psowatych oraz kotowatych mogą być źródłem rozprzestrzeniania się larw tego pasożyta.

Istnieje kilka źródeł, którymi w łatwy sposób można przenieść larwy do swojego organizmu. Należy zwracać uwagę na to jak kontaktujemy się ze zwierzętami domowymi i unikać ich całowania. Kolejną drogą, prostą do zakażenia się bąblowicą jest spożywanie pokarmu bez wcześniejszego, dokładnego umycia rąk. Ważną kwestią pozostaje również uważanie na to co jemy. Larwy tasiemca mogą znajdować się na owocach lub warzywach, najczęściej tych zbieranych prosto z ziemi. Należy pamiętać o bezwzględnym myciu roślin bezpośrednio przed ich spożyciem. Ważną kwestią jest także ogrodzenie własnej posesji, aby unikać przedostawania się na nią zwierząt dzikich, takich jak lisy czy jenoty. Zwierzęta domowe należy regularnie odrobaczać (nawet co 3 miesiące).

Bąblowica jest bardzo ciężką do wykrycia, a jednocześnie groźną dla organizmu chorobą. Najczęściej atakowana jest wątroba, ale larwy pasożyta zagnieżdżają się niemal w każdym organie powodując torbiel, który stale narasta i zaczyna uciskać okoliczne tkanki. Bywają przypadki, że Bąblowica nie daje o sobie znać nawet przez kilkanaście lat. Często jest również mylona z nowotworami.

Objawy, które mogą wskazywać na ten rodzaj choroby zależą od tego, na jakim narządzie larwy się umiejscowiły. Szacuje się, że w 90% przypadków larwy tasiemca lokalizują się w wątrobie. Jeśli mamy niepokojące bóle w okolicy umiejscowienia wątroby, to nie powinniśmy czekać. Szczególnie, kiedy dużo spacerujemy po lesie, zbieramy patyki, szyszki lub mamy jakikolwiek inny kontakt z naturą. Cysta zawierająca larwy jest łatwa do wykrycia zwykłym prześwietleniem, badaniem USG jamy brzusznej, tomografem komputerowym lub nawet rezonansem magnetycznym.