U psów wyróżnia się trzy typy cukrzycy: typ I -insulinozależny, typ II – insulinoniezależny (występuje rzadko) oraz typ III, który nazywany jest tzw. cukrzycą wtórną. Typ III jest spotykany przede wszystkim w chorobach endokrynologicznych, np. przy nadczynności kory nadnerczy. Najczęściej występuje typ insulinozależny, bo szacuje się, że jest to aż 90% przypadków psów. Choroba pojawia się zwykle między 7 a 11 rokiem życia. To nie oznacza jednak, że młode zwierzęta nie mogą zachorować. Niektóre rasy psów są do niej predysponowane. Są to: maltańczyki, sznaucery, rasy miniaturowe. Zachorować może jednak pies każdej rasy i w różnym wieku. Istotny jest fakt, że cukrzyca to choroba przewlekła i  nieuleczalna, ale dzięki odpowiedniemu leczeniu i prawidłowemu żywieniu można znacząco podnieść komfort życia oraz je wydłużyć.

Objawy

Choroby metaboliczne mają to do siebie, że w ich przebiegu zwierzęta często nadmiernie piją wodę i w związku z tym występuje u nich także wielomocz. Wynika to z tego, że w przypadku upośledzonej pracy trzustki glukoza pozostaje w krwiobiegu i wzrasta jej poziom, a to w konsekwencji przyczynia się do odwodnienia organizmu, dlatego zwierzęta dotknięte tą chorobą pija zdecydowanie więcej wody. Kolejnym zauważalnym objawem jest zwiększony apetyt z jednoczesną utratą wagi. Takie objawy to sygnały alarmowe, których nie należy bagatelizować. U psów z cukrzycą może pojawić się także zaćma (charakterystyczne mleczne zabarwienie soczewki oka), apatia, utrata połysku okrywy włosowej, infekcje dróg moczowych i skóry. Nieleczona cukrzyca może być powodem poważnych powikłań, które w efekcie spowodują upośledzenie działania narządów. Konsekwencją może być śpiączka a nawet śmierć pupila.