Należą do nich: przekarmianie kota i błędy żywieniowe (najczęstszy czynnik), predyspozycje rasowe, brak aktywności fizycznej, podawanie niektórych tabletek hormonalnych, które mogą powodować niepohamowany apetyt, zabieg kastracji (sam zabieg nie powoduje otyłości, ale w jego wyniku dochodzi do zmian w gospodarce hormonalnej organizmu, co powoduje spowolnienie metabolizmu).

Kot po osiągnięciu dojrzałości i zakończeniu wzrostu osiąga optymalną masę ciała. Prawidłowa waga nie powinna zmieniać się o więcej niż 10% od tej optymalnej wartości. Przekroczenie jej o 15% świadczy już o nadwadze, a  20-30% o otyłości.

Niestety coraz więcej kotów jest otyłych. Choroba ta prowadzi do skrócenia wieku życia, zaburzeń ortopedycznych (m.in. zwyrodnienia stawów, zerwania więzadeł), cukrzycy, nadczynności kory nadnerczy, niedoczynności tarczycy, chorób układu krążenia, chorób układu oddechowego oraz do dysfunkcji układu płciowo – moczowego. Otyłość zwiększa także ryzyko wystąpienia nowotworów.

Otyłe koty szybciej się męczą, mają problem z poruszaniem się, co wpływa na pogorszenie jakości ich życia. Jak rozpoznaje się otyłość? Podstawą jest ocena wizualna, pomiary morfometryczne i badanie palpacyjne. Do prawidłowego szacunku kondycji ciała stosuje się ocenę kondycji ciała, czyli body condition score (BCS). Metoda ta opiera się na czterech kryteriach: wyczuwalności żeber, zarysu talii i brzucha, ilości masy mięśniowej i ilości tkanki tłuszczowej pod skórą.

U kota z nadwagą żebra będą wyczuwalne, ale wcięcie w talii jest słabo dostrzegalne. W przypadku kota otyłego żebra są trudniej wyczuwalne, obficie pokryte tkanką tłuszczową, a talia jest niewidoczna. Po prawidłowym rozpoznaniu otyłości u kota należy rozpocząć odpowiednią terapię.