Co z tą koszatniczką?

Koszatniczki nie są gryzoniami łatwymi w utrzymaniu – wymagają dużej i odpowiednio wyposażonej klatki, specjalnej diety oraz częstych wybiegów. Nie są dobrymi zwierzakami dla małych dzieci, ponieważ rzadko dają się w pełni oswoić, mają ostre pazurki i potrafią dotkliwie pogryźć. Podczas obchodzenia się z koszatniczkami należy uważać na ogon, zwierzak złapany za niego potrafi zrzucić z niego skórę. Raz oderwany ogon nigdy nie odrośnie. Są to gryzonie aktywne przez całą dobę, śpią kilka razy na dobę po kilkadziesiąt minut, dlatego potrafią hałasować również w nocy. Niektóre koszatniczki potrafią się dostosować do trybu życia właściciela i spać głównie w nocy, ale wymaga to od właściciela konsekwencji – długiego wybiegu w ciągu dnia, najlepiej w wieczorowej porze oraz gaszenia światła i zachowania ciszy o stałych porach. Koszatniczki porozumiewają się ze sobą za pomocą różnych dźwięków – potrafią ćwierkać, piszczeć czy nawet zgrzytać zębami. Ciekawostką jest to, że koszatniczki rodzą się owłosione, z otwartymi oczami i od pierwszych dni potrafią samodzielnie chodzić i jeść stałe pokarmy. Natomiast mimo wszystko potrzebują opieki matki przez 6 tygodni i nie powinno się wcześniej oddzielać młodych, ze względu na ich prawidłowy rozwój fizyczny i psychiczny.

Stado

Koszatniczki, zarówno samice jak i samce, są zwierzętami silnie stadnymi, dlatego nigdy nie powinny być utrzymywane samotnie. W warunkach domowych najlepiej utrzymywać stada jednopłciowe, składające się z dwóch i więcej osobników. Koszatniczki w stadzie razem śpią, bawią się, ale czasem też przepychają, gonią lub kłócą podczas jedzenia. Wszystkie te zachowania są normalne, ale żeby ograniczyć poważne kłótnie najlepiej wprowadzić dla każdej koszatniczki osobną miskę z jedzeniem.
Gryzonie te utrzymywane w samotności mogą pokazywać objawy depresji takie jak: wygryzanie futra z łapek, apatia i ospałość, nadmierne przywiązanie i uzależnienie od człowieka, zachowania stereotypowe np. gryzienie prętów, powtarzanie cały czas tych samych ruchów. W stadzie koszatniczek ustalana jest hierarchia, która może się okresowo zmieniać wraz z wiekiem dojrzewania kolejnych osobników, ale także w przypadku choroby któregoś z członków stada.

Piaskowe kąpiele

Koszatniczek nigdy nie kąpiemy w wodzie i środkach myjących, nawet tych przeznaczonych dla gryzoni. Musimy dać naszym pupilom możliwość „kąpieli piaskowych”, w specjalnych pyłach. Koszatniczki tarzają się w pyle, który dokładnie czyści futerko. Dobrej jakości pyły kąpielowe są drobnoziarniste i zawierają w składzie pył wulkaniczny, który jest podobny do tego ze środowiska naturalnego. Wanienkę z piaskiem można umieścić w klatce na stałe lub stosować tylko na wybiegu. Należy pamiętać o częstej wymianie piasku!

Gdzie nabyć koszatniczkę?

W Polsce nie ma rodowodowych hodowli koszatniczek, natomiast są w krajach sąsiednich. W hodowli rodowodowej dostajemy zwierzaka zdrowego z wiadomym pochodzeniem. Taki zwierzak na pewno nie będzie pochodził z chowu wsobnego, czyli jego przodkowie nie są ze sobą blisko spokrewnieni. Natomiast w naszym kraju istnieje kilka fundacji i domów tymczasowych np. „Viva Gryzonie”, w których można adoptować oswojone, zsocjalizowane oraz przebadane koszatniczki.

Zdrowie i opieka weterynaryjna

U koszatniczek dużo dolegliwości ma związek ze złą dietą, która może doprowadzić między innymi do cukrzycy, chorób stomatologicznych, niewydolności wątroby lub nerek, a także problemów z przewodem pokarmowym.  Koszatniczki, jak wszystkie gryzonie długo ukrywają objawy chorobowe, dlatego ważne jest to, żeby właściciel obserwował swoje zwierzęta i wyłapywał nawet najmniejsze zmiany w zachowaniu. Do niepokoju powinny skłonić nas: osłabienie, spadek apetytu, zbyt długie przeżuwanie jedzenia, zmiana w wydalaniu moczu i kału, zmiany skórne, kulawizny, odrzucenie skóry z ogona, nagła agresja, odbarwienie lub nieprawidłowa długość zębów siecznych, kichanie, kaszel, wypływ z oczu lub nosa czy dróg rodnych, zmiana koloru źrenicy z czarnego na biały i wszelkie inne sytuacje, które nie są „normalne” dla koszatniczki. W takich sytuacjach powinniśmy zabrać pilnie koszatniczkę do lekarza weterynarii, który zna się na leczeniu małych ssaków egzotycznych. Warto też chodzić z koszatniczkami do lekarza na okresowe przeglądy – minimum raz do roku, bo nawet jeśli zwierzak wydaje się zdrowy „na pierwszy rzut oka” to w jego organizmie może rozwijać się poważny problem.