KILKA SŁÓW O GATUNKU

Lotopałanki karłowate są małymi torbaczami, które prowadzą nocny i nadrzewny tryb życia. Zwykle tworzą stada, liczące od sześciu do dziesięciu osobników. Lotopałanki gniazdują w dziuplach, a przy niskich temperaturach lub niedoborze pokarmu zapadają w letarg. Jako zwierzęta towarzyszące mogą osiągać wiek 10-13 lat.

ZWYCZAJE LOTOPAŁANEK

Zarówno samce, jak i samice lotopałanek oznaczają swoje terytorium za pomocą wydzieliny gruczołów zapachowych i moczu. Piżmowa woń jest zdecydowanie silniejsza w przypadku samców. Małe torbacze należą do wyjątkowo rozgadanych zwierząt. Potrafią wydawać rozmaite odgłosy, w tym alarmujące szczekanie i krzyki. Są anatomicznie przystosowane do wspinania i potrafią poruszać się pionowo głową w dół. Ich ciało jest pokryte gęstym futrem, a od czoła do nasady ogona można dostrzec szeroką, czarną pręgę. Wyjątkowo duże oczy lotopałanek mają pionowe źrenice i zapewniają widzenie stereoskopowe. Samice posiadają na brzuchu torbę, w której przetrzymują potomstwo podczas pierwszych tygodni życia.

TORBACZ W DOMU

Jako silnie stadny gatunek, lotopałanki nie powinny być trzymane pojedynczo, gdyż grozi to depresją i samookaleczaniem. Bez odpowiedniej socjalizacji i zapewnienia właściwych warunków życia, stają się agresywne.

Warto podkreślić, że początkowo maluchy bywają płochliwe i nigdy nie zaprzyjaźnią się z człowiekiem do tego stopnia jak inne gatunki utrzymywane w domach. Jednocześnie wymagają stałego kontaktu z opiekunem, minimum przez kilka godzin dziennie. Oswajanie najlepiej przeprowadzać w nocy, gdyż torbacze budzone w ciągu dnia mogą być nerwowe. W roli zwierząt towarzyszących lotopałanki dały się poznać jako wyjątkowo inteligentni i skorzy do zabaw podopieczni. Oswojone osobniki po obdarzeniu właściciela zaufaniem, często lubią się przytulać i chować w kieszeniach odzieży.

KLATKA I WYPOSAŻENIE

Lotopałanki są niezwykle aktywne, dlatego potrzebują dużej klatki lub woliery, w której będą mogły skakać, wspinać się i biegać. Dobrym pomysłem jest umieszczenie w niej gałązek, półek, grubych sznurów i platform na różnych wysokościach. Minimalne wymiary klatki dla zwierzęcej pary to 100 x 60 x 90 cm. Bardzo ważny element wyposażenia stanowi gniazdo, w którym zwierzęta mogą spać i chować się, gdy poczują zagrożenie. Odpowiednią ściółkę stanowią drewniane wiórki i ręczniki papierowe. Należy unikać materiałów, w których torbacze mogłyby zaplątać swoje delikatne kończyny. Dla zapewnienia podopiecznym motywacji do ruchu, warto umieścić w klatce kilka kryjówek na pokarm. Optymalna temperatura w pomieszczeniu wynosi od 18 do 32 stopni Celsjusza.  

SKOMPLIKOWANA DIETA

W naturze lotopałanki odżywiają się sokami i gumami eukaliptusa oraz akacji, zbierają nektar, pyłek i spadź, zjadają też owady i pajęczaki. Odnotowano, że zdarza im się plądrować ptasie gniazda i polować na małe gekony. Ich jadłospis zmienia się w zależności od pory roku. Opiekun lotopałanek musi zapewnić im specjalnie skomponowaną, urozmaiconą dietę. W podawanym pożywieniu powinna być zapewniona wysoka zawartość białka z jednoczesnym ograniczeniem ilości tłuszczy. Warto pamiętać, że w warunkach hodowlanych torbacze mają tendencję do nadwagi.

Mięsna część menu

Lotopałankom można podawać między innymi larwy drewnojadów i mączników, różne gatunki świerszczy, szarańczaki i karaczany. Dostarczanie maluchom żywych owadów stymuluje ich zachowania łowieckie. Niektórzy hodowcy decydują się na podawanie przepiórczych jaj i gotowanego mięsa drobiowego.

Wegetariańska część menu

Jeśli chodzi o pokarm roślinny, torbacze docenią słodkie, soczyste owoce, takie jak mango, melony, truskawki, maliny czy banany. Do jadłospisu można też dołączyć ogórki, nać pietruszki i bazylię. Prawdziwy przysmak stanowią kwiatowe pyłki, syrop klonowy, naturalny miód pszczeli, guma akacjowa, owocowe galaretki i owocowo-warzywne przeciery. Dieta oparta wyłącznie na owocach jest niezgodna z naturalnym zapotrzebowaniem i może prowadzić do niedoborów, przejawiających się łamliwością kości i chorobami przyzębia. Opiekun lotopałanek powinien pilnować, by w podawanym pokarmie był utrzymany prawidłowy stosunek wapnia do fosforu, wynoszący 2:1. Zalecana jest w tym celu odpowiednia suplementacja.

PROBLEMY ZDROWOTNE I PROFILAKTYKA

Ze względu na złożoność diety lotopałanek w naturze oraz rozpowszechnione błędne informacje na temat ich jadłospisu, torbacze najczęściej cierpią na schorzenia spowodowane złą dietą. Należą do nich różnego rodzaju przypadłości niedoborowe, osteoporoza, choroby przyzębia, ropne zapalenia w obrębie jamy ustnej i biegunki. Lotopałanki utrzymywane w domach mają tendencję do tycia, dlatego właściciel powinien ważyć je raz w tygodniu i nie doprowadzać do rozwoju otyłości. Przed kupnem torbaczy warto sprawdzić, czy w okolicy znajduje się lekarz weterynarii, specjalizujący się w leczeniu zwierząt egzotycznych.

DLA KOGO LOTOPAŁANKA?

Podsumowując, lotopałanki karłowate są interesującymi, stadnymi zwierzętami o ciekawych zwyczajach. Stanowią zajmujący obiekt obserwacji, a po oswojeniu przywiązują się do opiekuna i pozwalają na pieszczoty. Przed zaproszeniem torbaczy pod swój dach, powinniśmy dokładnie zweryfikować, czy będziemy w stanie stworzyć dla nich prawidłowe warunki życia. Wielkookie maluchy potrzebują dużej przestrzeni, a skomponowanie skomplikowanej diety wymaga zaangażowania. Przyszły właściciel musi być świadomy, że wszelkie błędy w utrzymaniu szybko odbiją się na zdrowiu tych delikatnych zwierząt.

TO TEŻ MOŻE CIĘ ZAINTERESOWAĆ

Czym jest formikarium?

Żabi król w domowym zaciszu

21 ciekawostek ze świata zwierząt

7 rzeczy, których nie wiesz o lotopałance

7 rzeczy, o które najczęściej pytają dzieci

Mała egzotyka w domu. Prosto czy trudno?

Owady karmowe dla zwierząt egzotycznych

Największe i najmniejsze zwierzęta, których naturalnym środowiskiem są obszary zimowe

Share on Facebook

Tweet