Uważa się, że podstawą depresji u psów jest tak zwana wyuczona bezradność. Na podstawie eksperymentu Martina Selingmana wysnuto wnioski, że doświadczenia w życiu psa które pozbawiają go kontroli nad sytuacją sprawiają, że staje się on apatyczny i kompletnie bezradny nawet jeżeli w pewnym momencie umożliwia mu się kontrolowanie sytuacji lub unikanie nieprzyjemnych bodźców.

Przyczyny depresji u czworonogów mogą być bardzo różne. Najczęstszymi z nich mogą być: niezaspokojenie potrzeb gatunkowych psa takich jak odpowiednią dawka ruchu i kontaktu z człowiekiem życie, gryzienie, węszenie czy eksplorowanie otoczenia. Nagła zmiana w życiu psa taka jak przeprowadzka, śmierć członka rodziny lub pojawienie się dziecka czy innego zwierzęcia. Nawet niewielkie zmiany jak  krótsze spacery (chociażby w sezonie jesienno zimowym) czy zmiana codziennej rutyny może wpływać na obniżenie nastroju.

W przypadku psów depresję określa się jako zaburzenia nastroju i emocji trwające co najmniej dwa tygodnie. Objawy psiej depresji są mało specyficzne, ważne więc żeby szeroko zakrojona diagnostyka wykluczyła inne choroby bądź zaburzenia.

To co powinno zwrócić naszą uwagę to wszelkie wyraźne odstępstwa od dotychczasowego. Jako typowe objawy depresji wymieniane są: zaburzenia snu, brak apetytu lub przeciwnie wyraźnie zwiększony apetyt, osowiałość lub zwiększona reaktywność. Może pojawić się również unikanie towarzystwa innych, zarówno psów jak i ludzi, a także nagłe pojawienie się agresji lękowej. U niektórych psów zauważono równie, występowanie zachowań autoagresywnych takich jak obsesyjne wygrywanie i wylizywanie łap czy ogona. Nie wszystkie z objawów muszą pojawić się jednocześnie,nawet jeden lub dwa pojawiające się nagle powinny na zaniepokoić.