Dlaczego mleko szkodzi kotom?

Kocięta trawią mleko matki dzięki wysokiej aktywności laktazy – enzymu rozkładającego laktozę. Jednak po odstawieniu od matki aktywność tego enzymu szybko spada. Dorosłe koty mają niewystarczającą ilość laktazy, dlatego laktoza z mleka krowiego czy koziego wywołuje u nich biegunki, wzdęcia, bóle brzucha i odwodnienie. To jeden z najczęstszych dietetycznych błędów popełnianych przez opiekunów.

Do kiedy kot może pić mleko?

Mleko jest naturalnym pokarmem jedynie dla kociąt do około 6–8 tygodnia życia. Jedyną właściwą formą jest wtedy mleko matki lub profesjonalne mleko zastępcze dla kociąt. Po odstawieniu kot nie potrzebuje już mleka – a jego układ pokarmowy przestaje być w stanie prawidłowo je trawić.

Co podawać kotu do picia?

Najlepszym płynem dla kota jest świeża woda. To ona odpowiada za nawodnienie, zdrowie nerek i prawidłową pracę układu moczowego. Nie należy podawać mleka, słodkich napojów, soków ani mlecznych zamienników dla ludzi.

W jaki sposób podawać wodę?

Wiele kotów ma swoje preferencje dotyczące picia. Najczęściej sprawdzają się ceramiczne lub szklane miski, ustawione z dala od jedzenia i kuwety. Świetnym rozwiązaniem są także fontanny dla kotów – ruch wody zachęca do picia, a świeżość i natlenienie wody poprawiają jej smak. To szczególnie ważne u kotów, które naturalnie piją mało.

Jak zachęcić kota do picia?

– umieść w domu kilka misek w różnych miejscach,
– wybieraj miski szerokie, aby wibrysy nie dotykały brzegów,
– podawaj wodę o temperaturze pokojowej,
– korzystaj z fontanny – ruch wody jest atrakcyjny dla większości kotów,
– serwuj więcej mokrej karmy – jej wilgotność to nawet 70–80%,
– regularnie wymieniaj wodę i dbaj o czystość naczyń.

Co grozi kotu, jeśli nie pije wystarczającej ilości wody?

Niedostateczne nawodnienie to jeden z najpoważniejszych, a jednocześnie najczęstszych problemów u kotów. Zwierzęta te ewolucyjnie pochodzą z pustynnych gatunków, dlatego naturalnie piją mniej niż psy. Jednak w warunkach domowych brak odpowiedniej ilości wody może szybko prowadzić do szeregu poważnych konsekwencji zdrowotnych. Po pierwsze – ryzyko chorób układu moczowego. Zbyt mała ilość wody to jedna z głównych przyczyn problemów z dolnymi drogami moczowymi (FLUTD). Odwodniony organizm produkuje mocz bardziej skoncentrowany, co sprzyja stanom zapalnym, podrażnieniom pęcherza i bolesności. Kot zaczyna oddawać mocz rzadziej, może załatwiać się poza kuwetą, a samo siusianie staje się trudne i bolesne. Tworzenie się kryształów i kamieni moczowych to możliwy kolejny problem. – Gęsty mocz to idealne środowisko do powstawania kryształów struwitowych i szczawianowych. Nieleczone kryształy mogą przekształcić się w kamienie, które blokują cewkę moczową. U samców jest to szczególnie niebezpieczne ze względu na wąską budowę cewki – może dojść do całkowitego zatrzymania moczu. To stan zagrażający życiu, wymagający natychmiastowej pomocy weterynaryjnej.

Obciążenie nerek i ryzyko niewydolności

Niewystarczająca ilość wody utrudnia nerkom filtrowanie toksyn. Z czasem przewlekłe odwodnienie prowadzi do degeneracji nefronów, czyli podstawowych jednostek filtracyjnych. U kotów starszych może to przyspieszyć rozwój przewlekłej niewydolności nerek – jednej z najczęstszych chorób geriatrycznych. Inne problemy wynikające z niewystarczającej podaży wody to zaparcia i problemy trawienne. Organizm odwodniony „oszczędza” wodę, przez co stolec staje się twardy i suchy. Kot zaczyna wypróżniać się rzadko, a każdy stolec może sprawiać ból. Długotrwałe zaparcia mogą prowadzić do powiększenia okrężnicy (megacolon) oraz konieczności leczenia szpitalnego.