Pseudohodowlą najczęściej nazywamy miejsca w których zwierzęta są rozmnażane wyłącznie w celach zarobkowych najtańszym możliwym kosztem, bez zwracania uwagi na ich komfort fizyczny, psychiczny czy geny, które przekażą kolejnym pokoleniom. To miejsce, w którym nie dba się o dobrostan zwierząt. Suki kryte są co cieczkę (nawet do dwóch razy w roku), nie mają czasu na rekonwalescencję. Często są niedożywione i pozbawione podstawowej opieki weterynaryjnej. Zwierzęta są nieodrobaczone i niezaszczepione, cierpią na inwazje pasożytów zewnętrznych i wewnętrznych. Zaniedbanie fizyczne idzie w parze z zaniedbaniem psychicznym. Psy w pseudohodowlach często cierpią na różnego rodzaju zaburzenia behawioralne, wiodąc życie pełne strachu i frustracji.

Jak w takim razie rozpoznać pseudohodowlę?

Powinniśmy przejrzeć fora i grupy internetowe poświęcone wybranej przez nas rasie. Internauci często dzielą się swoimi doświadczeniami – od hodowców, właścicieli psów i miłośników rasy możemy uzyskać wartościowe dla nas informacje (które hodowle mogą być warte uwagi, a których lepiej unikać). Powinniśmy pamiętać, że nie wszyscy użytkownicy internetu są zawsze obiektywni, niektórzy mogą po prostu polecać swoją własną hodowlę, inni będą odradzać hodowle konkurencji, itp., jednak zachowując zdrowy obiektywizm powinniśmy być w stanie odsiać interesujące nas informacje.

Kolejną cenną wskazówką będzie przynależność hodowli do związku lub organizacji kynologicznej. Powinniśmy dowiedzieć się w jakiej instytucji zarejestrowana jest wybrana przez nas hodowla, a następnie wczytać się w jej statut oraz regulamin hodowli. Szukamy informacji dotyczących przyznawania uprawnień do rozrodu – w uproszczeniu: im więcej kryteriów muszą spełnić psy tym lepiej. W niektórych organizacjach będzie to w pełni udokumentowane pochodzenie i spełnienie dodatkowych wymogów, np. zaliczenie testów psychicznych, prześwietlenia udowadniające prawidłową budowę stawów, itp., w innych wystarczy, że pies wyglądem odpowiada standardom rasy a jego właściciel wpłacił stosowną kwotę na konto organizacji macierzystej. Warto też zwrócić uwagę na obecność lub brak zapisów dotyczących dobrostanu zwierząt, takich jak ograniczenie liczby kryć suki w roku, maksymalnego wieku w jakim suki mogą być użytkowane do rozrodu czy minimalnego wieku wydawania szczeniąt. Zwracając uwagę na powyższe punkty będziemy w stanie określić czy dana organizacja propaguje faktyczną hodowlę – czyli doskonalenie genetyczne danych ras, czy zwykłe rozmnażanie zwierząt dla zysku. Uważnie czytając jesteśmy w stanie odrzucić organizacje, których celem jest produkcja szczeniąt dla celów komercyjnych – nie mamy gwarancji, że nie trafimy na hodowcę o zbliżonych intencjach w organizacjach o wysokich standardach hodowlanych, jednak znacznie obniżamy takie prawdopodobieństwo.