Dla każdego psa, jedną z najważniejszych rzeczy, mających wpływ na to jak będzie wyglądało jego życie, jest jego odpowiednia socjalizacja. Niestety, w przypadku zdecydowanej większości psów (nie tylko małych ras), przebiega ona w sposób nieprawidłowy. Pierwsze miesiące życia, to okres w którym pies poznaje świat i zasady w nim panujące. Wszystkie błędy, które zostaną w tym okresie popełnione, będą miały odzwierciedlenie w zachowaniu psa, przez resztę jego życia.

Jak więc powinna przebiegać prawidłowa socjalizacja w tej kwestii? Najogólniej rzecz ujmując, polega ona na cyklicznym niwelowaniu strachu przed nieznanym. Młody pies tak jak małe dziecko, poznaje świat za pomocą zmysłów. Naszym zadaniem jest, pokazanie mu, że nie wszystko, czego się początkowo boi jest złe i stanowi dla niego zagrożenie. Im więcej sytuacji w których szczeniak, będzie miał do czynienia ze zjawiskiem/rzeczą która go przeraża, tym większa szansa, że z czasem owy strach zniknie całkowicie. Na czym powinniśmy się w tym czasie skupić?

Jedną z głównych kwestii, które są zaniedbywane, a z których wynika wiele problemów jest brak poznania i zrozumienia przedstawicieli swojego gatunku. Widok małego pieska, rzucającego się i szczekającego na innego, często kilkukrotnie większego od niego, jest powszechnym zjawiskiem. Dlaczego mały pies, w tej sytuacji zachowuje się agresywnie i istnieje ryzyko tego, że się rzuci i ugryzie innego psa? Ze strachu. W dodatku ze strachu „z założenia”. Jest mały, słaby fizycznie, a w dodatku nie potrafi czytać sygnałów innych psów więc jedynym mechanizmem obronnym, jest „darcie paszczy” na każdego psiego kolegę. Spowodowane jest to głównie brakiem lub zbyt małą ilością kontaktów z innymi psami. Aby szczeniak, nie bał się w przyszłości innych czworonogów, powinien poznać ich jak najwięcej. Tylko dzięki wspólnym zabawom i kontaktom ze swoimi psijaciółmi jest w stanie nauczyć się życia wśród i obok nich. Odczytywać ich zamiary, obserwować mowę ich ciała i w odpowiedni sposób reagować i dostosowywać się do danej sytuacji i do konkretnego psa z którym ma do czynienia. W tym miejscu największym problemem jest człowiek, który pod pretekstem własnego strachu, ogranicza kontakt swojego pupila z jego „ziomkami”. Gdy tylko zauważy innego psa, bierze swojego na ręce lub/i zmienia trasę ich spaceru. Nie o to chodzi, aby pies kochał wszystkie inne psy (nadmierna ekscytacja na ich widok jest takim samym problemem jak przesadzony strach). Minimum, które powinniśmy jednak w tym okresie wypracować, jest ogólna akceptacja przedstawicieli swojego gatunku. To, że pies nie lubi się bawić z innymi psami, jest przykre ale nie stanowi żadnego zagrożenia. Jeśli jednak reaguje agresją, to jest to sytuacja, która jest niebezpieczna i nie komfortowa zarówno dla niego i jego właściciela jak i dla psa i właściciela którzy są po drugiej stronie tej „konfrontacji”.