Większość tych „dodatkowych” kości znajduje się w kręgosłupie i ogonie. Kręgi są również bardziej zaokrąglone niż kręgi człowieka co sprawia, że dużo łatwiej im obraca się względem siebie. Dzięki temu koci kręgosłup jest zdecydowanie bardziej elastyczny niż ludzki co umożliwia kotu swobodna rotacje podczas spadania.

Druga bardzo ważną cechą która umożliwia kotom swobodę ruchów jest silnie zredukowany obojczyk. Panuje przekonanie, że koty nie posiadają obojczyka, nie jest to jednak prawda. Koci obojczyk jest silnie zredukowany i nie zrośnięty z obręczą barkową.

Wymienione cechy anatomii wynikają z fakty, że koty są drapieżnikami i musiały przystosować się do skradania się, skakania z dużą precyzją czy rozciągania a także chodzenia po różnych często niestabilnych powierzchniach.

Ważnym przystosowaniem drapieżniczym które pomaga w spadaniu na cztery łapy jest także zwinności i szybkie reagowanie na bodźce. Koty wykształciły je dzięki polowaniom na szybkie i zwinne zwierzęta.

Kiedy narząd równowagi wysyła do mózgu informacje, że ciało znajduje się w niewłaściwej pozycji kot bardzo szybko potrafi dostosować ruchy ciała by znaleźć się w odpowiedniej pozycji. W czasie spadania najpierw głową obraca się do właściwej pozycji. Podczas rotacji tułowia przednie łapy są podkurczone a tylne pozostają wyprostowane dzięki czemu przednia część tułowia obraca się szybciej. Następnie przednie łapy zostają wyprostowane, a tylne kot podkurcza. Po obróceniu całego ciała kot wyciąga łapy ku podłożu i wygina grzbiet by możliwie mocno zamortyzować upadek. W czasie całego procesu ważną rolę pełni także ogon który nieustannie korygując swoje położenie pozwala na utrzymanie równowagi.