Zarażenie u zwierząt przebiega zwykle bezobjawowo. Zarażenie można stwierdzić często gołym okiem, ponieważ widoczne są człony tasiemca w odchodach, na sierści lub posłaniu. Dojrzałe segmenty tasiemca, które opuszczają odbyt mogą powodować podrażnienie i świąd odbytu, przez co zwierzęta saneczkują. Trzeba jednak mieć na uwadze fakt, że saneczkowanie nie zawsze oznacza obecność pasożytów. Takie zachowanie zdarza się także w przypadku zapalenia gruczołów okołoodbytowych. Czasami mogą wystąpić alergie spowodowane zatruciem organizm toksycznymi metabolitami pasożyta i tym samym zaburzenia pracy narządów wewnętrznych, biegunki, wymioty, pogorszenie wyglądu okrywy włosowej, chudnięcie. Nie należy więc bagatelizować zarażenia tasiemcem psim oraz obecności pcheł, które są żywicielami pośrednimi tego pasożyta. Dość rzadko dochodzi do ciężkich zarażeń, jednak przy zbyt intensywnej inwazji, zwłaszcza u osobników bardzo młodych, chorych z osłabionym układem odpornościowym może dojść nawet do śmierci. W skrajnych przypadkach u jednego zwierzęcia może występować kilkadziesiąt tasiemców. Ponadto układ odpornościowy zarażonego psa radzi sobie trochę gorzej jak system immunologiczny zdrowych zwierząt i wszelkie infekcje jeszcze bardziej osłabiają psi organizm. Tasiemiec psi nie dąży jednak do całkowitego wyniszczenia organizmu, ponieważ śmierć jego żywiciela jest jednoznaczna ze śmiercią tasiemca, więc zależy mu, aby jak najdłużej pasożytować kosztem zdrowia zwierzęcia.

Diagnostyka

nie należy niestety do najłatwiejszych. Badanie kału metodą flotacji nierzadko daje wynik ujemny. W przypadku obecności w kale członów tasiemca, jaja pasożyta mogą zostać wykryte tylko wtedy, kiedy wydostaną się członów macicznych.