Przebywając na co dzień z pupilem, niezwykle ciężko jest nam wyłapać moment, w którym jego waga przekroczy zdrową normę. Aby ułatwić to zadanie, warto raz na jakiś czas skontrolować kilka wskaźników mogących sygnalizować nadwagę.

JAKIE SĄ SYGNAŁY ALARMOWE OTYŁOŚCI U PSA?

Najprostszym i uniwersalnym sposobem jest sprawdzenie, czy żebra są wyczuwalne. Lekko badając dłonią ciało naszego zwierzęcia, bez trudu znajdziemy niektóre elementy kostne, z których najłatwiejsze do identyfikacji są właśnie żebra. Jeśli nie jesteśmy w stanie wyodrębnić pojedynczych kości w klatce piersiowej, powinniśmy uznać to za znak do działania w celu zmniejszenia ilości tkanki tłuszczowej.

Jednakże, aby poznać psa z nadwagą, nie musimy go nawet dotykać. Gdy spojrzymy na zwierzę od góry, tułów nie powinien tworzyć prostokąta, a bardziej przypominać klepsydrę. Pies o zdrowej masie będzie miał wcięcie między klatką piersiową a miednicą.

Natomiast jeśli spojrzymy na czworonoga od boku, nie powinniśmy dostrzegać zwisających fałdów na wysokości brzucha. Cenną wskazówką może być także widoczna zmiana w aktywności czy chęci do zabawy. Jednakże w tym przypadku ciężko jest zauważyć małe zmiany zachodzące stopniowo w ciągu kilku tygodni. Ponadto należy pamiętać, że psia energia zmienia się nie tylko wraz ze zmianą wagi, ale także z wiekiem, pod wpływem pogody czy pory roku, a także jest ściśle związana ze stanem zdrowia.

JAKA JEST OPTYMALNA WAGA TWOJEGO PSA?

Można również monitorować jego wagę, ale tutaj należy pamiętać o niezwykle ważnej kwestii. To na co powinniśmy zwrócić uwagę to proporcja przybranej masy do poprzednio lub zazwyczaj rejestrowanej, a nie suche cyfry. Przecież przytycie dwóch kilogramów nie może być takie straszne. Prawda? No niestety nie jest to takie proste.

Dla zobrazowania warto przeanalizować poniższy przykład. Jeśli pies wcześniej ważący cztery kilogramy po pół roku waży sześć, to tak jakby człowiek ważący osiemdziesiąt kilogramów teraz ważył sto dwadzieścia! Dwa kilogramy u człowieka nie zrobią różnicy, ale w przypadku szczególnie małych psów mogą one stanowić nawet wzrost pięćdziesiąt procent.

Wszystkie te wskaźniki sprawdzają się dla większości psów, jednak jak zawsze są wyjątki od reguły. Chociażby zwierzęta o rozbudowanej masie mięśniowej, ciężarne suki czy pupile ras miniaturowych z pewnością nie będą tak łatwe do oceny za pomocą tych technik. Utrudnieniem będzie również bujne, szczególnie zimowe owłosienie.

W przypadku jakichkolwiek wątpliwości należy skontaktować się ze specjalistami takimi jak lekarze weterynarii, dietetycy, czy zoofizjoterapeuci. Zweryfikują oni nasze podejrzenia oraz dobiorą plan redukcji wagi, jeśli zajdzie taka potrzeba.