Kilka słów o …

Papugi zamieszkują tropiki Ameryki, Azji, Australii i Afryki. Kilka gatunków zamieszkuje także europejskie miasta, ale to nie jest ich naturalne miejsce występowania. Lasy tropikalne są jednak rozmaite, bo np. amazońska dżungla nijak się ma do zadrzewień w półpustynnych regionach Afryki czy Australii. A papugi można spotkać nawet na afrykańskiej sawannie (nierozłączki) i australijskim odludziu (papużki faliste). Te papugi które stale lub czasowo wędrują przez suche tereny mogą nawet latami jeść tylko ziarno, jak choćby wspomniane już papużki faliste i nierozłączki, a także nimfy i niektóre konury (np. patagonki i mnichy). Dieta papug zamieszkujących tropikalne, wilgotne dżungle w Ameryce, Azji i Afryce lub przybrzeżne lasy Australii jest niezwykle bogata. W jej skład, poza szeroką paletą dojrzałych w słońcu owoców, wchodzą także pyłki i nektary kwiatów, pączki, młode listki, orzechy i owady. Papugi potrafią splądrować gniazdo jakiegoś małego ptaszka lub atakować owce, co w górskich regionach Nowej Zelandii robiły Kee. Nie znaczy to jednak, że mając pod opieką papugę mamy jej regularnie oferować mięso lub jaja.

Dobra dieta

Wyobraźmy sobie amazonkę – oczywiście papugę. Jeżeli dorosła to jest w parze lub ma pod opieką potomstwo. Rodzinna grupa amazonek rusza rankiem na żer i odwiedza znane sobie miejsca z dojrzałymi w tropikalnym słońcu owocami kilkudziesięciu gatunków drzew, pnączy lub krzewów. Ptaki przy okazji spijają nektar z kwiatów które znają, rozdziobują i zjadają zastane w nich drobne owady, ze znalezionego gniazdka kolibra zjedzą maleńkie jajeczko. Potem czas na sjestę do popołudnia. Nieznośny upał i tak zniechęca do jakiejkolwiek aktywności. Po odpoczynku nastąpi przelot nad brzegiem rzeki, gdzie w stromej skarpie jest złoże bogatej w minerały gliny. Po poskubaniu zbocza nastąpi kąpiel i ugaszenie pragnienia, a następnie znów zbiorowe żerowanie na owocach i ewentualnie orzechach. Przebogata dieta z natury ma być przez nas zastąpiona suchym ziarnem, suszonymi owocami, kwaśnym jabłkiem, niedojrzałym bananem i chemicznie zaimpregnowanymi winogronami. Tymczasem jest wokół nas mnóstwo owoców, warzyw i orzechów. Jeśli przez 3 kolejne dni jedlibyśmy brukselkę, to czwartego nikt nas do tego zdrowego warzywa nie zmusi. Tak samo z papugą. Jej dieta musi bogata i różnorodna. Każdego dnia! A wtedy upierzenie amazonki będzie pachnieć miodem. Naprawdę!

Podobnie bogatą dietę mają w naturze kakadu, lory i lorysy, rozelle, żako i ary. Te ostatnie potrafią rozłupać niezwykle twarde orzechy macadamia, brazylijskie i palmowe. Po drugiej stronie wymagań dietetycznych są papużki faliste, nierozłączki, nimfy i niektóre świergotki. Te mogą latami jeść tylko suche ziarno, ale niech to będzie mieszanka przynajmniej kilku gatunków prosa, z domieszką kanaru i słonecznika, a do tego nie może zabraknąć plasterka marchewki (nie nowalijkowej), listków mniszka czy gwiazdnicy, kawałka jabłka, dojrzałej jagódki, czy własnego winogrona.

Pamiętajmy także, że młode papugi uczą się od rodziców co można zjadać, a czego należy unikać. Pomyłka w dżungli może kosztować życie. Dlatego papugi są tak nieufne do nowych pokarmów. Trzeba je do nich stopniowo przekonywać. Gdyby mi ktoś dzisiaj zaoferował banana, to być może bym odmówił, ale to nie musi oznaczać, że do końca życia mam nie dostawać bananów! Bądźmy dla swoich papug wyrozumiałymi przyjaciółmi i wczujmy się w ich życie, a wtedy i nam i im będzie razem o wiele przyjemniej.