ABC koszatniczki

Koszatniczki to gryzonie pochodzące z Chile, gdzie mieszkają w naturalnym środowisku. Są one tam uznawane za szkodniki, ponieważ niszczą uprawy. Te niewielkie gryzonie o masie ciała 200-300g posiadają charakterystyczny ogonek z pędzelkiem. Koszatniczki żyją dłużej, niż najbardziej popularne gryzonie – średnia wieku w dobrych warunkach wynosi około 7-9 lat. Udomowione pupile występują w wielu odmianach barwnych m.in.: dzikie, niebieskie, kremowe, piaskowe, czarne. Co ważne, na każdym z tych kolorów mogą dodatkowo występować białe łaty.
AUTOR: Karolina Kociara

Co z tą koszatniczką?

Koszatniczki nie są gryzoniami łatwymi w utrzymaniu – wymagają dużej i odpowiednio wyposażonej klatki, specjalnej diety oraz częstych wybiegów. Nie są dobrymi zwierzakami dla małych dzieci, ponieważ rzadko dają się w pełni oswoić, mają ostre pazurki i potrafią dotkliwie pogryźć. Podczas obchodzenia się z koszatniczkami należy uważać na ogon, zwierzak złapany za niego potrafi zrzucić z niego skórę. Raz oderwany ogon nigdy nie odrośnie. Są to gryzonie aktywne przez całą dobę, śpią kilka razy na dobę po kilkadziesiąt minut, dlatego potrafią hałasować również w nocy. Niektóre koszatniczki potrafią się dostosować do trybu życia właściciela i spać głównie w nocy, ale wymaga to od właściciela konsekwencji – długiego wybiegu w ciągu dnia, najlepiej w wieczorowej porze oraz gaszenia światła i zachowania ciszy o stałych porach. Koszatniczki porozumiewają się ze sobą za pomocą różnych dźwięków – potrafią ćwierkać, piszczeć czy nawet zgrzytać zębami. Ciekawostką jest to, że koszatniczki rodzą się owłosione, z otwartymi oczami i od pierwszych dni potrafią samodzielnie chodzić i jeść stałe pokarmy. Natomiast mimo wszystko potrzebują opieki matki przez 6 tygodni i nie powinno się wcześniej oddzielać młodych, ze względu na ich prawidłowy rozwój fizyczny i psychiczny.

Stado

Koszatniczki, zarówno samice jak i samce, są zwierzętami silnie stadnymi, dlatego nigdy nie powinny być utrzymywane samotnie. W warunkach domowych najlepiej utrzymywać stada jednopłciowe, składające się z dwóch i więcej osobników. Koszatniczki w stadzie razem śpią, bawią się, ale czasem też przepychają, gonią lub kłócą podczas jedzenia. Wszystkie te zachowania są normalne, ale żeby ograniczyć poważne kłótnie najlepiej wprowadzić dla każdej koszatniczki osobną miskę z jedzeniem.
Gryzonie te utrzymywane w samotności mogą pokazywać objawy depresji takie jak: wygryzanie futra z łapek, apatia i ospałość, nadmierne przywiązanie i uzależnienie od człowieka, zachowania stereotypowe np. gryzienie prętów, powtarzanie cały czas tych samych ruchów. W stadzie koszatniczek ustalana jest hierarchia, która może się okresowo zmieniać wraz z wiekiem dojrzewania kolejnych osobników, ale także w przypadku choroby któregoś z członków stada.


Klatka

Za minimalną klatkę lub wolierę odpowiednią dla dwóch koszatniczek uznaje wymiary 80x40x70 cm, w której są co najmniej dwa pełne piętra wykonane są z desek lub podobnego materiału. Daje to minimalną powierzchnię użytkową 8000 cm2. Koszatniczki są zwierzętami naziemnymi, więc nie wymagają dużej ilości gałęzi do wspinania. Wskazane  są domki i tunele, w których mogą się ukryć. W wyposażeniu klatki powinien znaleźć się paśnik na siano, miseczki na pokarm, poidło, ale także kołowrotek o minimalnej średnicy 28 cm. Warto pamiętać o zabezpieczeniu kuwety przed przegryzieniem, ponieważ koszatniczki to „prawdziwe gryzonie” i potrafią szybko uszkodzić standardowe kuwety. Jako zabezpieczenie można zakupić gotowe kratki metalowe a ranty kuwety można obkleić metalowymi kątownikami dostępnymi w sklepach budowlanych lub wykonać całą kuwetę ze szkła lub metalu.

Podłoże

Koszatniczki lubią kopać w podłożu i zakopywać najlepsze przysmaki „na później”, dlatego należy im to umożliwić. W kuwecie należy zastosować podłoże, które nie jest mocno pylące. Najlepiej sprawdza się pellet lub zrębki drewniane. Należy unikać trocin, ponieważ często pylą, podrażniając drogi oddechowe i oczy oraz nie wchłaniają dostatecznie wilgoci. Nie należy również stosować siana, które jest pożywieniem, a po zasikaniu i pleśnieniu może stanowić źródło zatruć.

Wybieg

Ze względu na dużą aktywność, koszatniczki, powinny być wypuszczane jak najczęściej poza klatkę. Wybieg dla koszatniczek należy odpowiednio przygotować: usunąć wszelkie kable i urządzenia elektryczne, zabezpieczyć przedmioty i meble, które nie powinny być pogryzione. Do ogrodzenia wybiegu można użyć specjalnych paneli, ale należy pamiętać, że koszatniczki potrafią wysoko skakać, więc ogrodzenie powinno mieć minimum metr wysokości.  Koszatniczek nie należy wyprowadzać na dwór, zarówno na „szelkach” dostępnych w sklepach zoologicznych, jak i wypuszczać na zewnętrzny wybieg – są one wrażliwe na zmienne warunki pogodowe i nie są przystosowane do życia w naszym klimacie. Na wybiegu zewnętrznym mogą być narażone też na ataki dzikich ptaków i kotów.

Żywienie

Koszatniczki są zwierzętami typowo roślinożernymi. Podstawą ich diety jest siano, które powinno być stale dostępne w klatce. Kolejnym ważnym elementem są suszone lub świeże zioła, gałązki i korzenie. Dodatkiem mogą być suszone warzywa, nasiona, ale nie zboża, oraz bezzbożowy granulat. Dieta powinna być odpowiednio zbilansowana i bogata, dlatego w żywieniu powinniśmy postawić na gotowe mieszanki ziół opracowane przez specjalistów. Koszatniczki nie powinny spożywać pokarmów o wysokiej zawartości cukrów i tłuszczy takich jak: zboża, owoce, orzechy, słonecznik, kolby, dropsy, produkty piekarnicze czy „ludzkie jedzenie”.

Piaskowe kąpiele

Koszatniczek nigdy nie kąpiemy w wodzie i środkach myjących, nawet tych przeznaczonych dla gryzoni. Musimy dać naszym pupilom możliwość „kąpieli piaskowych”, w specjalnych pyłach. Koszatniczki tarzają się w pyle, który dokładnie czyści futerko. Dobrej jakości pyły kąpielowe są drobnoziarniste i zawierają w składzie pył wulkaniczny, który jest podobny do tego ze środowiska naturalnego. Wanienkę z piaskiem można umieścić w klatce na stałe lub stosować tylko na wybiegu. Należy pamiętać o częstej wymianie piasku!

Gdzie nabyć koszatniczkę?

W Polsce nie ma rodowodowych hodowli koszatniczek, natomiast są w krajach sąsiednich. W hodowli rodowodowej dostajemy zwierzaka zdrowego z wiadomym pochodzeniem. Taki zwierzak na pewno nie będzie pochodził z chowu wsobnego, czyli jego przodkowie nie są ze sobą blisko spokrewnieni. Natomiast w naszym kraju istnieje kilka fundacji i domów tymczasowych np. „Viva Gryzonie”, w których można adoptować oswojone, zsocjalizowane oraz przebadane koszatniczki.

Zdrowie i opieka weterynaryjna

U koszatniczek dużo dolegliwości ma związek ze złą dietą, która może doprowadzić między innymi do cukrzycy, chorób stomatologicznych, niewydolności wątroby lub nerek, a także problemów z przewodem pokarmowym.  Koszatniczki, jak wszystkie gryzonie długo ukrywają objawy chorobowe, dlatego ważne jest to, żeby właściciel obserwował swoje zwierzęta i wyłapywał nawet najmniejsze zmiany w zachowaniu. Do niepokoju powinny skłonić nas: osłabienie, spadek apetytu, zbyt długie przeżuwanie jedzenia, zmiana w wydalaniu moczu i kału, zmiany skórne, kulawizny, odrzucenie skóry z ogona, nagła agresja, odbarwienie lub nieprawidłowa długość zębów siecznych, kichanie, kaszel, wypływ z oczu lub nosa czy dróg rodnych, zmiana koloru źrenicy z czarnego na biały i wszelkie inne sytuacje, które nie są „normalne” dla koszatniczki. W takich sytuacjach powinniśmy zabrać pilnie koszatniczkę do lekarza weterynarii, który zna się na leczeniu małych ssaków egzotycznych. Warto też chodzić z koszatniczkami do lekarza na okresowe przeglądy – minimum raz do roku, bo nawet jeśli zwierzak wydaje się zdrowy „na pierwszy rzut oka” to w jego organizmie może rozwijać się poważny problem.

Wybane dla Ciebie

Jesień naszych ptaków

Jesień to pora roku, kiedy bujna wegetacja roślin staje się li tylko pięknym wspomnieniem, a drzewa i krzewy pokrywają się ciepłymi barwami ciemnego złota, burgunda i ochry. To pora roku, gdy wiele kręgowców lądowych zaczyna gromadzić zapasy na zimę i szukać ustronnego miejsca, by popaść w stan odrętwienia. Ale jesień to również pora niesłychanie ważna dla ptaków – zarówno dla tych migrujących (przylatujących i odlatujących), jak i dla tych, które pędzą na obszarze naszego kraju osiadły tryb życia.

czytaj

Miejsca przyjazne zwierzętom: Hotel Lake Hill Resort & SPA

Miejsca przyjazne zwierzętom to stała rubryka w której możecie państwo dowiedzieć się, gdzie warto podróżować ze swoim pupilem. Na naszej liście znajdą się hotele, pensjonaty i restauracje z całej Polski. Znasz takie miejsce? Napisz do nas na redakcja@petsworld.com.pl i opowiedz, dlaczego to właśnie wybrane przez Ciebie miejsce powinniśmy opisać w następnym numerze.
Jako następny na naszej liście uplasował się Hotel Lake Hill Resort & SPA położony nad Zalewem Sosnówka. W murach tego pięknego obiektu nie brakuje czworonożnych mieszkańców.

czytaj

Zachowania agresywne u psów

Czym są zachowania agresywne? Jest to określenie wieloznaczne, zależnie od dziedziny czy autora możemy natknąć się różne definicje. Na potrzeby niniejszego artykułu posłużymy się definicją zaproponowaną przez Brendę Aloff, według której zachowania agresywne to groźby i wyzwania, kończące się konfrontacją lub poddaniem się. Podchodząc do zagadnienia funkcjonalnie celem prezentowania przez psy zachowań agresywnych jest zyskanie dostępu do bodźca, uniknięcie go lub ucieczka przed nim. Mogą one przybrać postać fizycznego ataku, lub grożenia.

czytaj

Łysienie u papug ma wiele postaci

Bywa że ktoś do mnie telefonuje i pyta: „Co to za ptaszek, taki mały, żółtawy?”. I wtedy odpowiadam: „Kulczyk, dzwoniec, trznadel, pliszka lub piecuszek, albo świstunka, zaganiacz, a może pierwiosnek”. Tak samo wiele odpowiedzi może być na pytanie o przyczynę łysienia u papug. Na dodatek braki w upierzeniu to nie zawsze musi być łysienie, ale z reguły świadczą one o poważnych błędach pielęgnacyjnych lub groźnej chorobie.

czytaj

  • ZDROWY PUPIL

  • Zobacz bezpłatne poradniki dotyczące pielęgnacji i żywienia małych zwierząt domowych. Więcej materiałów w dziale Pobierz