Co powinieneś wiedzieć o lotopałance karłowatej?
Czas czytania: 6 min
KILKA SŁÓW O GATUNKU
Lotopałanki karłowate są małymi torbaczami, które prowadzą nocny i nadrzewny tryb życia. Zwykle tworzą stada, liczące od sześciu do dziesięciu osobników. Lotopałanki gniazdują w dziuplach, a przy niskich temperaturach lub niedoborze pokarmu zapadają w letarg. Jako zwierzęta towarzyszące mogą osiągać wiek 10-13 lat.
ZWYCZAJE LOTOPAŁANEK
Zarówno samce, jak i samice lotopałanek oznaczają swoje terytorium za pomocą wydzieliny gruczołów zapachowych i moczu. Piżmowa woń jest zdecydowanie silniejsza w przypadku samców. Małe torbacze należą do wyjątkowo rozgadanych zwierząt. Potrafią wydawać rozmaite odgłosy, w tym alarmujące szczekanie i krzyki. Są anatomicznie przystosowane do wspinania i potrafią poruszać się pionowo głową w dół. Ich ciało jest pokryte gęstym futrem, a od czoła do nasady ogona można dostrzec szeroką, czarną pręgę. Wyjątkowo duże oczy lotopałanek mają pionowe źrenice i zapewniają widzenie stereoskopowe. Samice posiadają na brzuchu torbę, w której przetrzymują potomstwo podczas pierwszych tygodni życia.
TORBACZ W DOMU
Jako silnie stadny gatunek, lotopałanki nie powinny być trzymane pojedynczo, gdyż grozi to depresją i samookaleczaniem. Bez odpowiedniej socjalizacji i zapewnienia właściwych warunków życia, stają się agresywne.
Warto podkreślić, że początkowo maluchy bywają płochliwe i nigdy nie zaprzyjaźnią się z człowiekiem do tego stopnia jak inne gatunki utrzymywane w domach. Jednocześnie wymagają stałego kontaktu z opiekunem, minimum przez kilka godzin dziennie. Oswajanie najlepiej przeprowadzać w nocy, gdyż torbacze budzone w ciągu dnia mogą być nerwowe. W roli zwierząt towarzyszących lotopałanki dały się poznać jako wyjątkowo inteligentni i skorzy do zabaw podopieczni. Oswojone osobniki po obdarzeniu właściciela zaufaniem, często lubią się przytulać i chować w kieszeniach odzieży.
KLATKA I WYPOSAŻENIE
Lotopałanki są niezwykle aktywne, dlatego potrzebują dużej klatki lub woliery, w której będą mogły skakać, wspinać się i biegać. Dobrym pomysłem jest umieszczenie w niej gałązek, półek, grubych sznurów i platform na różnych wysokościach. Minimalne wymiary klatki dla zwierzęcej pary to 100 x 60 x 90 cm. Bardzo ważny element wyposażenia stanowi gniazdo, w którym zwierzęta mogą spać i chować się, gdy poczują zagrożenie. Odpowiednią ściółkę stanowią drewniane wiórki i ręczniki papierowe. Należy unikać materiałów, w których torbacze mogłyby zaplątać swoje delikatne kończyny. Dla zapewnienia podopiecznym motywacji do ruchu, warto umieścić w klatce kilka kryjówek na pokarm. Optymalna temperatura w pomieszczeniu wynosi od 18 do 32 stopni Celsjusza.
SKOMPLIKOWANA DIETA
W naturze lotopałanki odżywiają się sokami i gumami eukaliptusa oraz akacji, zbierają nektar, pyłek i spadź, zjadają też owady i pajęczaki. Odnotowano, że zdarza im się plądrować ptasie gniazda i polować na małe gekony. Ich jadłospis zmienia się w zależności od pory roku. Opiekun lotopałanek musi zapewnić im specjalnie skomponowaną, urozmaiconą dietę. W podawanym pożywieniu powinna być zapewniona wysoka zawartość białka z jednoczesnym ograniczeniem ilości tłuszczy. Warto pamiętać, że w warunkach hodowlanych torbacze mają tendencję do nadwagi.
Mięsna część menu
Lotopałankom można podawać między innymi larwy drewnojadów i mączników, różne gatunki świerszczy, szarańczaki i karaczany. Dostarczanie maluchom żywych owadów stymuluje ich zachowania łowieckie. Niektórzy hodowcy decydują się na podawanie przepiórczych jaj i gotowanego mięsa drobiowego.
Wegetariańska część menu
Jeśli chodzi o pokarm roślinny, torbacze docenią słodkie, soczyste owoce, takie jak mango, melony, truskawki, maliny czy banany. Do jadłospisu można też dołączyć ogórki, nać pietruszki i bazylię. Prawdziwy przysmak stanowią kwiatowe pyłki, syrop klonowy, naturalny miód pszczeli, guma akacjowa, owocowe galaretki i owocowo-warzywne przeciery. Dieta oparta wyłącznie na owocach jest niezgodna z naturalnym zapotrzebowaniem i może prowadzić do niedoborów, przejawiających się łamliwością kości i chorobami przyzębia. Opiekun lotopałanek powinien pilnować, by w podawanym pokarmie był utrzymany prawidłowy stosunek wapnia do fosforu, wynoszący 2:1. Zalecana jest w tym celu odpowiednia suplementacja.
PROBLEMY ZDROWOTNE I PROFILAKTYKA
Ze względu na złożoność diety lotopałanek w naturze oraz rozpowszechnione błędne informacje na temat ich jadłospisu, torbacze najczęściej cierpią na schorzenia spowodowane złą dietą. Należą do nich różnego rodzaju przypadłości niedoborowe, osteoporoza, choroby przyzębia, ropne zapalenia w obrębie jamy ustnej i biegunki. Lotopałanki utrzymywane w domach mają tendencję do tycia, dlatego właściciel powinien ważyć je raz w tygodniu i nie doprowadzać do rozwoju otyłości. Przed kupnem torbaczy warto sprawdzić, czy w okolicy znajduje się lekarz weterynarii, specjalizujący się w leczeniu zwierząt egzotycznych.
DLA KOGO LOTOPAŁANKA?
Podsumowując, lotopałanki karłowate są interesującymi, stadnymi zwierzętami o ciekawych zwyczajach. Stanowią zajmujący obiekt obserwacji, a po oswojeniu przywiązują się do opiekuna i pozwalają na pieszczoty. Przed zaproszeniem torbaczy pod swój dach, powinniśmy dokładnie zweryfikować, czy będziemy w stanie stworzyć dla nich prawidłowe warunki życia. Wielkookie maluchy potrzebują dużej przestrzeni, a skomponowanie skomplikowanej diety wymaga zaangażowania. Przyszły właściciel musi być świadomy, że wszelkie błędy w utrzymaniu szybko odbiją się na zdrowiu tych delikatnych zwierząt.
TO TEŻ MOŻE CIĘ ZAINTERESOWAĆ
21 ciekawostek ze świata zwierząt
7 rzeczy, których nie wiesz o lotopałance
7 rzeczy, o które najczęściej pytają dzieci
Mała egzotyka w domu. Prosto czy trudno?
Owady karmowe dla zwierząt egzotycznych
Największe i najmniejsze zwierzęta, których naturalnym środowiskiem są obszary zimowe
Wybrane dla Ciebie
Psy ratownicze
Psy już od tysięcy lat są wiernymi towarzyszami życia człowieka. Służą nam wiernie, pilnują naszych domów i są wspaniałymi przyjaciółmi całej rodziny. Istnieje jednak wyjątkowa grupa tych zwierząt, która każdego dnia wykonuje niezwykle trudną pracę. Są to psy ratownicze, czyli prawdziwi czworonożni bohaterowie.
czytaj
Króliki a upały – jak chronić pupila latem?
Lato to trudny okres nie tylko dla ludzi, ale również dla zwierząt. Wysokie temperatury są szczególnie niebezpieczne dla królików, które bardzo źle znoszą upały. Wielu opiekunów nie zdaje sobie sprawy, że przegrzanie organizmu u królika może pojawić się szybko i stanowić realne zagrożenie życia. W naturze króliki chronią się przed gorącem
w chłodnych norach pod ziemią. W mieszkaniu czy na balkonie nie mają takiej możliwości, dlatego odpowiedzialność za ich bezpieczeństwo spoczywa na człowieku.
Warto pamiętać, że królik nie chłodzi organizmu tak skutecznie jak pies. Nie dyszy intensywnie, nie poci się przez skórę i dużo gorzej radzi sobie z oddawaniem nadmiaru ciepła. Szczególnie niebezpieczne są temperatury powyżej 25 stopni Celsjusza, a przy 30 stopniach ryzyko udaru cieplnego znacząco wzrasta.
Czy królik może być sam w domu podczas urlopu? Opieka podczas wyjazdów.
Wielu opiekunów królików zadaje sobie to samo pytanie przed wyjazdem na urlop, weekend czy święta: „Czy mogę zostawić królika samego w domu?”. Odpowiedź jest prosta — królik nie powinien zostawać bez opieki na dłużej. To zwierzę delikatne, wrażliwe i wymagające codziennej kontroli. Nawet jeśli ma zapas jedzenia i wody, kilka dni samotności może skończyć się bardzo źle.
W przeciwieństwie do popularnych mitów królik nie jest „bezobsługowym” zwierzęciem zamkniętym w klatce. Potrzebuje regularnego kontaktu, obserwacji i szybkiej reakcji człowieka w razie problemów zdrowotnych. A u królików problemy potrafią rozwijać się błyskawicznie.
7 rzeczy, których nie wiedziałeś o jeżach pigmejskich
Czy wiesz, że Afrykański jeż pigmejski, którego możemy spotkać w naszych domach jest krzyżówką dwóch różnych gatunków?
Osobniki, określane tym mianem w domowych hodowlach, powstały z połączenia afrojeża algierskiego (Atelerix algirus) i afrojeża białobrzuchego (Atelerix albiventris). Dzięki skrzyżowaniu tych dwóch różnych gatunków, uzyskano kilkadziesiąt różnych form barwnych. Niektóre z nich to: salt & peper, dark grey, grey, chocolate, cinnamon, champagne, platinum, silver charcoal white, brown white, black – eyed cinnicot white czy albino. Im bardziej wymyślna i rzadka odmiana tym cena za konkretnego osobnika jest wyższa. Standardowo zaczyna się ona od 400, 500zł.
